Een man belt aan bij een huis. Een Maghrebijnse vrouw opent de deur. Hij werd geboren in dit huis, waar zijn ouders in 1942 werden opgepakt. De gastvrouw gelooft dat er in het huis Joden werden vermoord. Ze is bang telkens wanneer ze naar de kelder gaat. De zoon van de gedeporteerden stelt haar gerust. De gedenkstenen die voor de deur op straat werden gelegd, bewijzen dat ze ver daarvandaan werden vermoord, in Auschwitz. In de film ontspint zich een dialoog tussen de vele overlevende kinderen, die met de gegraveerde stenen hulde brengen aan hun verdwenen verwanten, en de nieuwe immigranten. Een van de immigranten vindt het een eer dat ereen gedenksteen voor de drempel van zijn huis ligt. De film toont een nieuwe benadering van de Shoah. Hij ontroert, maar zonder pathos. De gouden stenen geven de stad een glans. Ze lijken op sterren, waarvan het licht nog lang blijft schijnen nadat ze zijn gedoofd.

« Mijn naam is Regina-Sylvia Cykiert. Ik ben geboren in Luik, op 22 mei 1951, in het «Sanatorium Médico-Chirurgical des Anglais», rue Montagne Sainte-Walburge in Luik. Ik behoor tot de eerste overgangsgeneratie: aangezien ik Belgische ben van geboorte, moest ik geen administratieve stappen ondernemen. Ik heb me nooit moeten aanmelden bij de dienst Vreemdelingenzaken. Ik heb geen naturalisatie moeten aanvragen. Ik ben de kleindochter van Poolse emigranten die gevlucht zijn uit de shtetls of uit Warschau, ik heb mijn hele jeugd doorgebracht te midden van deze familie die dood noch levend was, levend noch dood. Jarenlang heb ik gezocht naar hun herkomst, heb ik geprobeerd hun verleden, hun lot te reconstrueren. Woede en schuldgevoel werden me met de paplepel toegediend. Ik droeg de Shoah met me mee zoals je een kledingstuk draagt: versleten, maar waaraan je zo gehecht bent dat je het niet kunt weggooien.»